Kayboldum; bu karanlık, soğuk, sisli gecede. Her köşesini adım adım bildiğimi sandığım caddede evimi bulamaz oldum, kayboldum. Duyuyorum; kalabalık etrafım, kahkahalarla geçiyorlar yanımdan. Kafamın içinde tanıdık ve bir o kadar da yabancı sesler gittikçe artıyor, artık duyamıyorum.

         Yürüyorum; gece tüm şehvetiyle ilerliyor ben de onunla ilerliyorum, nereye bilmeden. Şimdi dünyam o kadar sessiz ki korkutuyor beni. Seninle olan rüyamdan uyanıp gerçek dünyama adım mı atmıştım yoksa sensizlik kabusum mu olmuştu? Aklımı kaçırıyorum belki de, belki de çoktan delirdim. Sonu yok gibi bu boşluğun, nerdesin?.. Koşuyorum; burda olmamam gerektiğini hissediyorum. Biliyorum bir yerde beni bekliyorsun değil mi?

          Sana ben öğretmiştim kaybolduğunda yolunu nasıl bulacağını. Hatırlarım; inancını yitirme, beraber her türlü güçlüğün üstesinden geliriz dediğimi. Ben yitirdim inancımı. Ne yolumu aydınlatacak bir ışık var ne de karanlıkta benimle koşacak biri. Durdum; yorulmuştum artık. Düşüncelerim yordu beni. Aklımdan geçenleri duyurmayı çok istedim. Sen de ayrı bir yolda koşuyordun şimdi, yanında biriyle belki…

            Öylece dikildim; kendimi gecenin çıkmazlarında kendimle çelişirken buldum. Biliyordum evet artık bir yerde beni beklemediğini. Biliyordum evet burası ait olduğum yerdi. Kabullenemiyordum evet tüm ışıklar söndüğünde sana ışık tutacak başka bir ruhun var olduğunu. Şimdi sağır, kör, korkak bir ben hapsoldum gecelerime. Bir tek umudum benimle; kim bile bilir günün birinde beni tekrar ben yapacak bir ‘sen’ bulurum kendime…